Μάθε νά προσεύχεσαι Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))

Ἄν ἡ ἀπελπισία μας πηγάζει ἀπό πολύ βαθιά μέσα μας, ἄν αὐτό πού ζητᾶμε, αὐτό γιά τό ὁποῖο κραυγάζουμε, εἶναι τόσο οὐσιαστικό ὥστε νά καλύπτει ὅλες τίς ἀνάγκες τῆς ζωῆς μας, τότε βρίσκουμε κατάλληλα λόγια νά προσευχηθοῦμε καί μποροῦμε νά φτάσουμε στήν κορυφαία στιγμή τῆς προσευχῆς μας, τή συνάντηση μέ τό Θεό.

Θά ἤθελα νά πῶ κάτι γιά τήν «κραυγή» τῆς προσευχῆς. Φώναζε δυνατά ὁ τυφλός Βαρτίμαιος. Τί λέει ὅμως τό Εὐαγγέλιο γιά τούς ἀνθρώπους γύρω του; Προσπαθοῦσαν, λέει, νά τόν κάνουν νά σιωπήσει. Μποροῦμε νά φανταστοῦμε ὅλους ἐκείνους τούς εὐσεβεῖς ἀνθρώπους μέ τήν καλή ὅραση, τά γερά πόδια, τήν καλή ὑγεία πού περικύκλωναν τό Χριστό καί μιλοῦσαν γιά ὑψηλά θέματα, γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ πού ἔρχεται, γιά τά μυστήρια τῶν Γραφῶν, νά γυρίζουν πρός τό Βαρτίμαιο καί νά τοῦ λένε: «ἐπί τέλους, δέν μπορεῖς νά ἡσυχάσεις; Τά μάτια σου, τά μάτια σου, καί τί σημασία ἔχουν αὐτά ἐνῶ μιλοῦμε γιά τό Θεό;»

Ὁ Βαρτίμαιος φαινόταν σάν κάτι ξένο πού ξαφνικά ἔμπαινε στή μέση καί, ἀδιαφορῶντας τελείως γιά τά συμβαίνοντα, ζητοῦσε ἀπό τό Θεό κάτι πού ἀπελπιστικά τό εἶχε ἀνάγκη. Καί ὅλα αὐτά τά ἔκανε παρά τό γεγονός ὅτι μέ τίς φωνές του κατέστρεψε τήν ἁρμονία τῶν ἐθιμοτυπικῶν συζητήσεων γύρω του. Οἱ ἐνοχλημένοι θά μποροῦσαν νά τόν ἀπομακρύνουν καί νά τόν κάνουν νά σιωπήσει. Τό Εὐαγγέλιο ὅμως λέει πώς, ἐνῶ ὅλοι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἤθελαν νά τόν ἡσυχάσουν, αὐτός ἐπέμενε, γιατί αὐτό πού ζητοῦσε εἶχε πολύ μεγάλη σημασία γιά τόν ἴδιο. Ὅσο περισσότερο προσπαθοῦσαν νά τοῦ κλείσουν τό στόμα, τόσο πιό πολύ ἐκεῖνος φώναζε.

Ἐδῶ βρίσκεται τό μήνυμά μου. Ὑπάρχει στήν Ἑλλάδα ἕνας ἅγιος, ὀνομάζεται Μάξιμος. Ἦταν νέος ὅταν μία μέρα πῆγε στήν Ἐκκλησία καί ἄκουσε τό ἀνάγνωσμα τοῦ Ἀποστόλου πού λέει ὅτι πρέπει νά προσευχόμαστε «ἀδιαλείπτως». Αὐτό ἔκανε τόση ἐντύπωση στό Μάξιμο ὥστε σκέφτηκε πώς δέν θά μποροῦσε νά κάνει τίποτα ἄλλο παρά νά προσπαθήσει νά τηρήσει αὐτή τήν ἐντολή.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς διαρκής Πεντηκοστή Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ποιὸς εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός; Ποιὸς εἶναι σὲ Αὐτὸν ὁ Θεὸς καὶ ποιὸς ὁ ἄνθρωπος; Πῶς γνωρίζεται ὁ Θεὸς στὸν Θεάνθρωπο καὶ πῶς ὁ ἄνθρωπος; Τί ἐδώρησε σέ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Θεὸς ἐν τῷ Θεανθρώπῳ; Ὅλα αὐτὰ τὰ φανερώνει σέ μᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ «Πνεῦμα τῆς ἀληθείας». Μᾶς ἀποκαλύπτει δηλαδὴ ὅλη τὴν ἀλήθεια γιὰ Αὐτόν, γιὰ τὸν Θεὸ ἐν Αὐτῷ καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ γιὰ τὸ τί χάρισε σ’ ἐμᾶς μ’ ὅλα αὐτά. Αὐτὸ ἐπίσης ἀπείρως ξεπερνᾷ κάθε τί ποὺ οἱ ἀνθρώπινοι ὀφθαλμοὶ εἶδαν καὶ τοῖς ὠσίν αὐτῶν ἠκούσθη καὶ ἡ καρδία αὐτῶν κάποτε αἰσθάνθηκε.


 Μὲ τὴν ἔνσαρκη ζωή του στὴ γῆ ὁ Θεάνθρωπος ἐγκαθίδρυσε τὸ Θεανθρώπινό του Σῶμα, τὴν Ἐκκλησία, καὶ μὲ αὐτὴν προετοιμάζει τὸν γήινο κόσμο γιὰ τὴν ἔλευση καὶ τὴ ζωὴ καὶ τὴ δραστηριότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ψυχῆς Αὐτοῦ τοῦ Σώματος.


 Τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατῆλθε ἐξ οὐρανοῦ στὸ Θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ γιὰ πάντα παρέμεινε σὲ Αὐτὸ σὰν Πᾶν-Ζωοποιὸς ψυχὴ Αὐτοῦ. Αὐτὸ τὸ ὁρατὸ θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας συγκροτοῦν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι μὲ τὴν πίστη των στὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Σωτῆρα τοῦ κόσμου καὶ ὡς τέλειου Θεοῦ καὶ ὡς τέλειου ἀνθρώπου. Καὶ ἡ κάθοδος καὶ ἡ σύνολη δρατηριότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸ Θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἔρχεται ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο καὶ ἐξαιτίας τοῦ Θεανθρώπου.


 Κάθε τί στὴν Θεανθρώπινη Οἰκονομία τῆς σωτηρίας προῆλθε ἀπὸ τὸ Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τέλος, ἀκόμη ὅλα συνοψίζονται καὶ ὑπάρχουν στὴν κατηγορία τῆς θεανθρωπότητας ἀκόμη καὶ ἡ δραστηριότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κάθε ἐνεργητικότητα Αὐτοῦ στὸν κόσμο εἶναι ἀχώριστη ἀπὸ τὸ θεανθρώπινο ἀνδραγάθημα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Ἡ Πεντηκοστὴ μὲ ὅλες τὶς αἰώνιες δωρεὲς τῆς Τριαδικῆς Θεότητος καὶ Αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος προσδιόριζε τὴν Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων δηλαδὴ τῆς Ἁγίας Ἀποστολικῆς πίστης, τῆς Ἁγίας Ἀποστολικῆς παράδοσης, τῆς Ἁγίας Ἀποστολικῆς ἱεραρχίας, ἀκόμη καὶ κάθε τί Ἀποστολικοῦ ποὺ εἶναι θεανθρώπινο.


 Ἡ Ἁγία πνευματικὴ ἡμέρα ἡ ὁποία ἄρχισε μὲ τὴν Ἁγία Πεντηκοστὴ ἀδιάκοπα συνεχίζεται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ ἀνείπωτη πληρότητα ὅλων τῶν θεϊκῶν δωρεῶν καὶ ζωοποιῶν δυνάμεων. Κάθε τί στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πολὺ μικρὸ καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὑπερμέγεθες. Ὅταν ὁ ἱερεύς θυμιάζοντας στὴν Ἐκκλησία παρακαλεῖ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ καταπέμψει τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ καὶ ὅταν τὸ ἀνέκφραστο θαῦμα τοῦ Θεοῦ ἡ Ἁγία Πεντηκοστὴ πρὶν ἀπὸ τὴν χειροτονία τοῦ ἐπισκόπου ἐπαναλαμβάνεται καὶ δίδει ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς χάριτος καὶ μὲ αὐτὸ πασιφανῶς μαρτυρεῖ ὅτι ὅλη ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας συγκροτεῖται ἐν τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Ἡ Ἁγια Γραφὴ καὶ ἡ γνώση Hopko Thomas Fr.

Σὰν φανέρωση τοῦ Θεοῦ, ἡ βαθύτερη σημασία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἔγκειται ὄχι ἁπλῶς στὸ τί λέγει γιὰ τὸ Θεό, ἀλλὰ στὸ πῶς ἀποφέρει ἀληθῆ γνώση τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ νὰ φέρει τὸν ἄνθρωπο σὲ ζωντανὴ κοινωνία μὲ Αὐτόν. Στὴν Ἐκκλησία ἡ Ἁγία Γραφὴ ὑπάρχει σὰν ἕνα μέσο γιὰ τὴν ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἐκ μέρους του γνώση τῆς θείας πραγματικότητας καὶ πάσης ἐν Θεῷ πραγματικότητας. Ἡ Ἁγία Γραφὴ μπορεῖ νὰ ὀνομασθεῖ συμβολικὸ βιβλίο στὴν κυριολεξία, τὸ ὁποῖο ἑνώνει τὸ θεῖο καὶ τὸ ἀνθρώπινο. Μπορεῖ νὰ ὀνομασθεῖ μυστικὸ βιβλίο, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι μετέχει στὸ μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, τὸ μυστήριο τὸ ὁποῖο εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία, ἀληθινὰ τὸ μυστήριο παντὸς ὅ,τι ὑπάρχει. Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ μυστήριο, ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι τὸ λογικὸ ὄργανο ποὺ ἑνώνει τὸ Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο στὸ ἐπίπεδο τοῦ λόγου, ὁ ὁποῖος στὴν παράδοση καὶ τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν συνεπάγεται ἁπλὴ πληροφοριοδότηση ἤ κοινοποίηση δεδομένων, ἀλλὰ ἀποκάλυψη καὶ παρουσία τοῦ ἰδίου τοῦ ὑποκειμένου. Στὴν ἁγιογραφικὴ παράδοση ὁ Θεὸς εἶναι παρὼν μέσα στὸ Λόγο Του καὶ διὰ τοῦ Λόγου Του ταυτίζεται μὲ αὐτόν. Ἕνας ποὺ βρίσκεται σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸ Λόγο Του εἶναι σὲ ἐπαφὴ μαζί Του. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ λόγος εἶναι μιὰ αὐτοφανέρωση, μιὰ ἀποκάλυψη, μιὰ παρουσία, μιὰ δύναμη, ἕνας τρόπος ἐπικοινωνίας καὶ ἕνωσης ἀνάμεσα στὸν ἀκροατὴ καὶ τὸν ὁμιλητή. Καὶ ὅμως ἔχει ἐπίσης καθ’ ἑαυτὸν μιὰ κάποια ὑπόσταση δική του, ἕνα εἶδος αὐτο-ἀνεξαρτησίας. ἅπαξ καὶ προφερθεῖ, ἡ ὁποία τοῦ ἐπιτρέπει ὅλο καὶ περισσότερο νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι καὶ νὰ ἐκτελεῖ τὶς λειτουργίες του.

Ὁ λόγος κάνει δυνατὴ μιὰ ζωντανὴ σχέση μὲ τὸ ὑποκείμενό του καὶ ἔτσι κάνει δυνατὸ ἐκεῖνο ποὺ ἡ ἐκκλησιαστικὴ καὶ ἁγιογραφικὴ παράδοση ἔχει πάντοτε κατανοήσει σὰν γνώση, δηλαδὴ τὴ συνειδητὴ γνώση τοῦ ὅτι εἶναι κανεὶς σὲ ζωντανὴ σχέση καὶ σὲ ὑπαρξιακὰ συγκεκριμένη κοινωνία μὲ τὸ γνωσθὲν ἀντικείμενο· μιὰ κατάσταση ἤ πράξη ποὺ ἀπαιτεῖ γιὰ τὴν ὁλοκλήρωσή της πνευματικὲς ἰδιότητες στὸ γνωρίζοντα, ἄλλες ἀπὸ ἐκεῖνες ἑνὸς καθαρὰ διανοητικοῦ χαρακτήρα, καὶ ἐπίσης μιὰ ὀντολογικὴ συσχέτιση ἀνάμεσα στὸ γνωρίζοντα καὶ στὸ γνωσθὲν ἀντικείμενο. Σὲ σχέση μὲ τὸ Θεό, ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ ἀληθινὰ νὰ γνωρίσει τὸ Θεό, διότι δημιουργήθηκε κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ, γιὰ νὰ ἀκούει τὸ Λόγο Του καὶ νὰ ζεῖ καὶ νὰ γνωρίζει διὰ τοῦ Πνεύματός Του. Ἔτσι ὑπάρχει μιὰ οὐσιαστικὴ κατάσταση «ἐσωτερικῆς δόμησης» στὸν ἄνθρωπο, ποὺ οἰκοδομήθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Θεό, ἡ ὁποία ἐπιτρέπει στὸν ἄνθρωπο ἀληθινὰ νὰ γνωρίσει τὸ Θεὸ καὶ νὰ τελειοποιήσει τὴν ὕπαρξή του δι’ αὐτῆς τῆς γνώσης.

Ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν προσευχή Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov (Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας)

Ἡ προσευχὴ ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ γι’ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξει ἡ σωστὴ προετοιμασία πρὶν ἀπὸ αὐτὴν - ὅπως λέει καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη: «Προετοιμάσου πρὶν προσευχηθεῖς καὶ μὴν γίνεσαι σὰν ἕνας ποὺ πειράζει τὸν Κύριο».

«Ὅταν θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸν βασιλέα καὶ Θεό μας γιὰ νὰ συζητήσουμε μαζί Του», λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, «ἂς μὴν βιαστοῦμε νὰ τὸ κάνουμε χωρὶς προετοιμασία μήπως καὶ μᾶς δεῖ ἀπὸ μακρυὰ νὰ μὴν ἔχουμε τὰ ὅπλα καὶ τὴν στολὴ ποὺ ἁρμόζουν γιὰ τὴν παρουσίαση ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως καὶ διατάξει τοὺς ὑπηρέτες καὶ δούλους Του νὰ μᾶς δέσουν καὶ νὰ μᾶς ἐξορίσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ πρόσωπό Του καὶ τὶς δεήσεις μας νὰ τὶς σχίσουν καὶ νὰ τὶς πετάξουν στὸ πρόσωπό μας».

Ἡ πρώτη προετοιμασία συνίσταται στὸ νὰ ἐκδιωχθεῖ ἡ πικρία καὶ ἡ κατάκριση γιὰ τὸν πλησίον. Αὐτὴ ἡ προετοιμασία διατάσσεται ἀπὸ τὸν Κύριόν μας. «Καὶ ὅταν στήκητε προσευχόμενοι ἀφίετε εἴ τι ἔχετε κατὰ τινὸς ἵνα καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ἀφῇ ὑμῶν τὰ παραπτώματα ὑμῶν. Εἰ δε ὑμεῖς οὐκ ἀφίετε, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν».

Ἡ περαιτέρω προετοιμασία περιλαμβάνει τὴν ἐκδίωξη τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν μὲ τὴν δύναμη τῆς πίστης στὸν Θεὸ καὶ μὲ τὴν δύναμη τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς παράδοσης στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης μὲ τὴν ἀναγνώριση τῆς προσωπικῆς ἁμαρτωλότητος ποὺ ἔχει σὰν ἐπακόλουθο τὴν συντριβὴ καὶ ταπείνωση τοῦ πνεύματος. «Ἂν ἐπιθυμοῦσες θυσίες θὰ σοῦ τὶς πρόσφερα» λέει ὁ προφήτης Δαυὶδ στὸν Θεὸ ἐκ μέρους ὁποιουδήποτε ποὺ ἔπεσε καὶ παραμένει στὴν πτώση. Ὄχι μόνο μιὰ μερικὴ θυσία τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ἀλλὰ καὶ πλήρη «...ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει».

Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ἐπαναλαμβάνει τὸ ἀπόφθεγμα ἑνὸς ἄλλου ἁγίου: « Ἐὰν ἕνας δὲν ἀναγνωρίζει τὸν ἑαυτό του ὡς ἁμαρτωλὸ ἡ προσευχή του δὲν εἶναι δεκτὴ στὸν Θεό».

Θὰ πρέπει νὰ στέκεται ἕνας μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεὸ σὰν νὰ Τὸν βλέπει καὶ μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι τὸν βλέπει καὶ τὸν ἀκούει προσεκτικά. Θὰ πρέπει νὰ στέκεται ἕνας μπροστὰ στὸν ἀόρατο Θεό, ἀκριβῶς ὅπως ἕνας ἔνοχος ἐγκληματίας ποὺ εἶναι καταδικασμένος γιὰ ἀναρίθμητα ἐγκλήματα σὲ θάνατο στέκεται μπροστὰ σ’ ἕνα αὐστηρὸ καὶ ἀμερόληπτο δικαστή. Ἀκριβῶς! Στέκεται μπροστὰ στὸν Κυρίαρχο Δεσπότη καὶ Κριτή του, μπροστὰ στὸν Δικαστὴ στὸ βλέμμα τοῦ Ὁποίου καμμιὰ ἀνθρώπινη ψυχὴ δὲν θὰ δικαιωθεῖ• ὁ Ὁποῖος πάντα δικαιώνεται στὶς κρίσεις Του• ὁ Ὁποῖος, δὲν καταδικάζει παρὰ μόνον ὅταν μέσα στὴν ἀνέκφραστη ἀγάπη Του συγχωρεῖ κάποιου τὶς ἁμαρτίες του καὶ δὲν εἰσέρχεται εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου Του.

Anthony Bloom:Εσύ είσαι η Αγάπη Μου!

Anthony Bloom:Εσύ είσαι η Αγάπη Μου!

Όσο η Θυσία δεν είναι παρούσα στο μυστήριο της αγάπης, κάτι ουσιαστικό λείπει, κάτι ουσιαστικό είναι απόν από αυτή και η αγάπη είναι καταδικασμένη στην καταστροφή.

Θυσία σημαίνει να είσαι φτιαγμένος άγια, να κομίζεις τον εαυτό σου ως μία προσφορά προκειμένου οι άλλοι να πληρωθούν μέσα σε τέλεια αμοιβαία ενατένιση. Αυτό ακριβώς πραγματώνεται μέσα στην ενδοτριαδική σχέση του Θεού μας (μεταξύ Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος).

Αυτό μας δίνει ένα εκπληκτικά δυναμικό όραμα του Θεού μας, ενός Θεού που είναι ζωντανός όχι επειδή είναι φτιαγμένος κατ’ αυτόν τον τρόπο και ανίκανος για οτιδήποτε άλλο από το θριαμβικό Του Φως, αλλά ενός Θεού που είναι αγάπη, ενός Θεού θυσιαστικής αγάπης, τέτοιας που σημάδεψε τον Σταυρό, ενός Θεού που αποδέχεται, καταφάσκει και επιλέγει τον θάνατο ως μία έκφραση αγάπης, ενός Θεού στον οποίο είναι εγγενές το μυστήριο της Ανάστασης, της νίκης καταπάνω στον θάνατο.

Όταν η αγάπη κάνει την εμφάνισή της, ο πόθος του ανθρώπου να επιβεβαιώσει τον εαυτό του παραμένει στο ξεκίνημα ακόμα δυνατός. Λέμε «εσύ είσαι η αγάπη μου» και τονίζουμε τρομερά τη λέξη «μου» εκλαμβάνοντας το «εσύ» σαν αντικείμενο και χρησιμοποιώντας τη λέξη «αγάπη» όχι ως όνομα ζωογόνου δυναμικής αλλά σαν έναν απλό και σκέτο σύνδεσμο που συνδέει το «εσύ» με το «μου».

Όταν όμως η αγάπη προκόβει, όταν ανακαλύπτοντας τον άλλο, αυξάνεται ο θαυμασμός, η εκστατικότητα, η λατρεία και ο σεβασμός του προσώπου του, τότε το «μου» αρχίζει να συρρικνώνεται, το «εσύ» να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία και η σχέση μεταξύ των δύο δεν είναι πια μία απλή σχέση συνδέσμου αλλά γίνεται μία σχέση αληθινά δυναμική. Σ’ αυτή τη σχέση ο άλλος αποκτά μία ολοένα μεγαλύτερη σημασία και ταυτόχρονα η δική μου σημασία γίνεται ολοένα και λιγότερη, έτσι ώστε σταδιακά το αγαπημένο πρόσωπο να σημαίνει τα πάντα και το «εγώ» να μη σημαίνει τίποτα πια για μένα.

Αυτό εννοούσε και ο Χριστός όταν έλεγε πως κανείς δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτόν που είναι πρόθυμος να θυσιάσει τη ζωή του για τον αγαπημένο του, τον πλησίον του.

Αnthony Bloom

Αναρτήθηκε από Γραφείο Τύπου Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας,Ναούσης και Καμπανίας στις 9/01/2013 04:59:00 μ.μ.

Μητροπολίτης Anthony Bloom: Ο ῞Αγιος ᾿Ιωάννης τῆς Κλίμακος

῾Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι περίοδος μετανοίας, περίοδος κατά τήν ὁποία ἡ πέτρινη καρδιά μας πρέπει, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ νά γίνει σάρκινη, καί ἀπό ἀναίσθητη νά γίνει αἰσθαντική, ἀπό ψυχρή καί σκληρή νά γίνει ζεστή καί ἀνοιχτή πρός τούς ἄλλους καί, κυρίως, πρός τόν ῎Ιδιο τόν Θεό. ῾Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι καιρός ἀνανέωσης, ὅπου καθετί -ὅπως γίνεται τήν ἄνοιξη- κάνει μία καινούρια ἀρχή· καί ἡ ἀνήλια ζωή μας ζωντανεύει καί πάλι μέ ὅλη τήν ἔνταση τήν ὁποία ὁ Θεός μπορεῖ νά δώσει σ’ ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους, κάνοντάς μας διά τῶν ᾿Αχράντων Μυστηρίων καί τῶν πλούσιων δωρεῶν Του κοινωνούς τοῦ ῾Αγίου Του Πνεύματος, κοινωνούς θείας φύσεως. Εἶναι ἐποχή συμφιλίωσης καί ἡ συμφιλίωση εἶναι χαρά· ἡ χαρά τοῦ Θεοῦ καί ἡ δική μας χαρά· ἕνα νέο ξεκίνημα! Σήμερα εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου τῆς Κλίμακος καί θέλω νά σᾶς διαβάσω μερικές δικές του φράσεις, τόσο σχετικές μέ τήν ἰδιαιτερότητα τῆς περιόδου πού διάγουμε· «῾Η μετάνοια, δηλαδή ἡ ἐπιστροφή μας στόν Θεό, εἶναι ἀνανέωση τοῦ βαπτίσματός μας· εἶναι ἀνανέωση τῆς συνθήκης μας μέ τόν Θεό, τῆς ὑπόσχεσής μας νά ἀλλάξουμε τή ζωή μας. Εἶναι περίοδος κατά τήν ὁποία μποροῦμε νά ἀποκτήσουμε τήν ταπείνωση, ἡ ὁποία εἶναι εἰρήνη· εἰρήνη μέ τόν Θεό, εἰρήνη μέ τόν ἑαυτό μας, εἰρήνη μέ ὅλο τόν κτιστό κόσμο. ῾Η μετάνοια γεννιέται ἀπό τήν ἐλπίδα, ὅταν δηλαδή ἀπορρίψουμε τήν ἀπόγνωση. Καί ἐκεῖνος πού μετανοεῖ, εἶναι κάποιος πού ἀξίζει τήν καταδίκη -ὡστόσο ἀναχωρεῖ ἀπό τό δικαστήριο χωρίς ντροπή, ἐπειδή ἡ μετάνοια εἶναι ἡ εἰρήνη μας μέ τόν Θεό. Κι αὐτό ἐπιτυγχάνεται μέσα ἀπό μία ζωή ἀντάξια, πού ἀποξενώθηκε ἀπό τίς ἁμαρτίες πού διαπράτταμε στό παρελθόν. Μετάνοια εἶναι τό καθάρισμα τῆς συνειδήσεώς μας. Μετάνοια σημαίνει ὁλοκληρωτική ἀπαλλαγή ἀπό τή λύπη καί τόν πόνο». Κι ἄν ἀναρωτηθοῦμε πῶς θά τό πετύχουμε αὐτό, πῶς θά φθάσουμε ἐκεῖ, πῶς μποροῦμε νά ἀνταποκριθοῦμε στόν Θεό πού μᾶς δέχεται ὅπως ὁ Πατέρας τῆς παραβολῆς δέχθηκε τόν ἄσωτο γιό του, σ’ ἕνα Θεό πού μᾶς περιμένει μέ λαχτάρα καί πού ἐνῶ Τόν ἀπορρίψαμε ᾿Εκεῖνος δέν ἀπομακρύνθηκε ποτέ ἀπό κοντά μας, ἀξίζει νά ἀκούσουμε αὐτά τά λίγα λόγια γιά τήν προσευχή· «Στήν προσευχή μή χρησιμοποιεῖτε ἐπιτηδευμένες λέξεις, διότι, συχνά τό ἁπλό καί ἀνεπιτήδευτο ψέλλισμα τῶν παιδιῶν εἶναι ἐκεῖνο πού εὐφραίνει τόν οὐράνιο Πατέρα μας. ῞Οταν μιλᾶτε στόν Θεό, μήν προσπαθεῖτε νά πεῖτε πολλά, διότι διαφορετικά, ὁ νοῦς, ἀναζητώντας τίς λέξεις θά χαθεῖ σ’ αὐτές. ῾Η μία λέξη πού ψιθύριζε ὁ Τελώνης τοῦ ἔφερε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ· μία λέξη γεμάτη πίστη ἔσωσε τόν ληστή πάνω στόν Σταυρό. ῾Η ποικιλία τῶν λέξεων ὅταν προσευχόμαστε διασκορπίζει τόν νοῦ καί ἐξάπτει τή φαντασία. ῾Η μία λέξη πού ἀπευθύνουμε στόν Θεό συμμαζεύει τόν νοῦ στήν παρουσία Του. Κι ἄν στήν προσευχή σου, αὐτή ἡ μία λέξη σέ ἀγγίζει μέσα σου, ἄν τή νιώθεις βαθιά, μεῖνε σ’ αὐτήν, μεῖνε, γιατί κάτι τέτοιες στιγμές ὁ φύλακας ῎Αγγελός μας προσεύχεται μαζί μας, ἐπειδή εἴμαστε ἀληθινοί μέ τόν ἑαυτό μας καί μέ τόν Θεό». ῎Ας μήν ξεχάσουμε τά λόγια αὐτά τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου τῆς Κλίμακος, ἀκόμη κι ἄν ξεχάσουμε τά δικά μου σχόλια πού γιά εὐκολία δική σας πρόσθεσα, ὥστε νά γίνει τό κείμενο εὐκολότερα κατανοητό. ῎Ας θυμόμαστε τά λόγια του, γιατί ἦταν ἄνθρωπος πού ἤξερε τί σημαίνει νά στρέφεσαι στόν Θεό, νά μένεις στόν Θεό, νά εἶσαι ἡ χαρά τοῦ Θεοῦ καί νά εὐφραίνεσαι ἐν Αὐτῷ. Μᾶς προσφέρεται αὐτή τήν περίοδο, καθώς ἀνεβαίνουμε πρός τίς ἡμέρες τοῦ Πάθους, ὡς παράδειγμα τοῦ τί μπορεῖ νά κάνει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ γιά νά μεταμορφώσει ἕναν ἁπλό καί συνηθισμένο ἄνθρωπο σέ φῶς τοῦ κόσμου. ῎Ας μάθουμε ἀπ’ αὐτόν, ἄς ἀκολουθήσουμε τό παράδειγμά του, ἄς χαροῦμε βλέποντας πῶς μπορεῖ νά ἐργαστεῖ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα στόν ἄνθρωπο καί, μέ πίστη, μέ ἐμπιστοσύνη, μέ χαρά θριαμβική ἀλλά καί εἰρηνική ἄς ἀκολουθήσουμε τή συμβουλή του, ἄς ἀκούσουμε τόν Θεό νά μᾶς παρακαλεῖ νά βροῦμε τόν δρόμο τῆς ζωῆς καί νά μᾶς λέει ὅτι μαζί μ’ Αὐτόν καί ἐν Αὐτῷ ὄντως θά ζήσουμε, ἐπειδή Αὐτός εἶναι ἡ ᾿Αλήθεια καί ἡ ὁδός καί ἡ Αἰώνιος Ζωή. ------------ Anthony Bloom , Στο φως της κρίσης του Θεού, πορεία από το τριώδιο στην ανάσταση, Εκδ. Εν Πλώ

Μητροπολίτης Anthony Bloom: Ο ῞Αγιος ᾿Ιωάννης τῆς Κλίμακος

Το πνεύμα της προσπάθειας

Κατά κοινή ὁμολογία οἱ Ἕλληνες περνοῦμε μιά πρωτοφανῆ κρίση μέ ἀπρόβλεπτες συνέπειες γιά τό μέλλον. Ὁ πόνος μας εἶναι μεγάλος νά βλέπουμε τόν λαό μας, τόν προικισμένο μέ τόσα χαρίσματα ἀπό τόν Θεό, νά ἔχει χάσει τό δρόμο του· καί τούς νέους μας, χωρίς ἀξίες καί ἰδανικά, νά παραπαίουν μέσα στό σκοτάδι τῶν παθῶν τους καί τελικά νά καταστρέφονται. «Ἀπώλοντο διά τήν ἀνομίαν», ὅπως λέγει ὁ προφήτης, καί φυσικό εἶναι, διότι ἡ ἁμαρτία σύμφωνα μέ τόν πνευματικό νόμο φέρνει τήν καταστροφή.

Δυστυχῶς σ’ αὐτή τήν κατάσταση ἐκτός ἀπό τήν παρηγορία μας καί τήν ἔμπονη προσευχή μας ἀδυνατοῦμε νά προσφέρουμε κάτι περισσότερο. Παρά ταῦτα μέσα στήν πανθομολογούμενη κρίση διαπιστώνει κανείς εὔκολα ὅτι ὑπάρχει μετάνοια καί ὑπάρχουν πολλοί ἀξιόλογοι ἄνθρωποι μέ πνευματική ζωή, μέ ἱκανότητες, μέ θέσεις σημαίνουσες καί διάθεση νά βοηθήσουν γιά τό γενικότερο καλό, οἱ ὁποῖοι θέλουν μέν, ἀλλά δέν γνωρίζουν τί πρέπει νά κάνουν.

Ἐπειδή μᾶς ἀπασχολεῖ ἐπί ἔτη αὐτός ὁ λογισμός, τόν συζητήσαμε καί πραγματοποιήσαμε καί κάποιες συναντήσεις μέ κληρικούς καί λαϊκούς. Σκεφθήκαμε ὅτι ἄν ἦταν δυνατόν νά συνεργαστοῦν ὅσοι πιστεύουν στίς ἀξίες καί ἀγαποῦν τήν Ἐκκλησία καί τό Γένος μας, θά μποροῦσε, σύν Θεῷ, νά ἀλλάξη ἡ γενικότερη νοοτροπία καί ἡ πορεία μας. Ὅλοι ἐπιζητοῦν αὐτήν τήν ἑνωμένη προσπάθεια, ἀλλά πῶς θά γίνει πραγματικότητα;

Ἡ προσπάθειά μας ἔχει διττό χαρακτήρα:

Πρῶτον νά μελετήσει καί νά προβάλει μέ κάθε μέσο (ραδιόφωνο, τηλεόραση, ἐκδόσεις, διαδίκτυο, ἐκδηλώσεις) τίς ἀξίες μας, δίνοντας ἐλπίδα, ἰδανικά καί ὅραμα στούς νεοέλληνες μέσα ἀπό τήν παιδεία καί τήν σωστή ἐνημέρωση μέ κεντρικό στόχο τήν οἰκογένεια καί τήν νεότητα.

Τό δεύτερο εἶναι ἡ ἑνότητα καί ἡ συνεργασία μέ ἄλλα παρόμοια σωματεῖα, ἱδρύματα, συλλόγους, ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, περιοδικά καί ἐφημερίδες.

Ἡ προσπάθειά μας αὐτή γίνεται ἀπό τόν ἴδιο τόν λαό καί εἶναι νόμιμη, δημοκρατική καί πνευματική καί τέτοια πρέπει νά παραμείνει γιά πάντα. Ὑποστηρίζεται καί συστήνεται ἀπό μοναχούς καί κληρικούς καί μένει μακρυά ἀπό τήν πολιτική. Τά πολιτικά κόμματα κομματιάζουν τό λαό. Τό Σωματεῖο ἀποβλέπει στήν ποθητή ἑνότητα, τήν ὁποία θέλει καί ὁ Θεός, ἀφοῦ μᾶς «ἐκάλεσε πάντας εἰς ἑνότητα».

Αὐτό εἶναι τό ἰδιαίτερο χαρακτηριστικό τοῦ Σωματείου. Θά διακονήσει τήν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων καί θά προβάλει καί θά βοηθήσει κάθε καλή προσπάθεια. Θά στηριχτοῦμε περισσότερο στήν συλλογική προσπάθεια πού εἶναι πιό σίγουρη, παρά σ’ ἕνα πρόσωπο μέ ἱκανότητες. Νά φαίνεται πιό πολύ τό ἔργο τοῦ Σωματείου, ἡ ἑνωμένη προσπάθεια καί ὄχι τά πρόσωπα πού τό διοικοῦν, ὥστε νά παραμείνη μακριά φιλοδοξιῶν καί ἰδιοτέλειας.

Τό πνεῦμα τῆς ὅλης προσπάθειας νά εἶναι θετικό καί δημιουργικό. Δηλαδή νά προβάλλουμε τό καλό μέ καλό τρόπο καί νά μήν ἀναλωθοῦμε σέ ἀνωφελεῖς διενέξεις, ἀντιπαραθέσεις καί ἀπειλές. Ἄν δέν κατορθώσουμε νά κάνουμε πολλά καί νά ἐπιτύχουμε ὅλους τούς στόχους μας τουλάχιστον νά μήν κάνουμε κακό.

Νά μήν πάρη τήν μορφή κινήματος πού θά κάνει μιά ἐντυπωσιακή ἐμφάνιση καί μετά θά ἐξανεμιστεῖ, ἀλλά ἀθόρυβα, σταθερά καί οὐσιαστικά νά προσφέρη τούς καρπούς του. Ἔτσι τό δένδρο (τό Σωματεῖο) θά γίνει γνωστό ἀπό τούς καρπούς του, ἀπό τά καλά του ἔργα, θά κερδίσει τήν ἐμπιστοσύνη τῶν ἀνθρώπων καί θά παρακινηθοῦν νά συμμετάσχουν πολλοί.

Δέν εἶναι ἡ προσπάθειά μας αὐτή ἕνα καινούργιο ἰδεολογικό ρεῦμα, οὔτε ἕνα διαφορετικό κοινωνικό σύστημα, ἀλλά εἶναι ἕνα συντονιστικό κέντρο, ἕνας συλλογικός τρόπος ἐκφράσεως καί ἐνεργείας.

Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μεγάλη καί ἀκαταμάχητη δύναμη, πού μπορεῖ νά ἀνορθώση τό Γένος μας, ἄν τήν βιώσουμε συνειδητά, ἀλλά καί νά βοηθήση καί τόν κόσμο ὁλόκληρο. Μέ ἔργα καί λόγια δείχνουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό ἀσφαλέστερο λιμάνι γιά τήν ἀτομική μας καί τήν Ἐθνική σωτηρία. Μποροῦμε σάν μέλη της μέ ἐκδόσεις, ἐκπομπές καί κυρίως μέ μεταφράσεις σέ ξένες γλῶσσες, πού δέν γίνεται Ἱεραποστολή, νά προβάλλουμε τήν Ὀρθοδοξία σέ ὅσους ἀπεγνωσμένα ψάχνουν νά βροῦν τήν Ἀποκαλυφθεῖσα Ἀλήθεια. Ἤδη αὐτό τό ἔργο γίνεται μέ ἐντυπωσιακά ἀποτελέσματα.

Οἱ δυσκολίες εἶναι πολλές γιά νά πραγματοποιηθῆ αὐτό τό ὅραμα. Ξεκινοῦμε, χάριτι Θεοῦ, ἀπό τό μηδέν μέ μόνα ἐφόδια τήν ἁγνή διάθεσή μας καί ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων πού ἐπιθυμοῦν νά βοηθήσουν. Μᾶς λείπουν πάρα πολλά, ἀλλά περισσότερο πάσχομε ἀπό ὀργάνωση.

Χρειάζεται καλή ὀργάνωση. Ἡ προσπάθεια νά ἔχη κεντρική ἀναφορά γιά νά ὑπάρχη συνοχή ὥστε νά κατορθώση νά ἑνώση καί νά ἀξιοποιήση τούς τόσους ἀνθρώπους. Ὡς ὑπεύθυνοι τῶν τομέων νά τοποθετηθοῦν οἱ κατάλληλοι ἄνθρωποι. Αὐτοί εἶναι οἱ κολῶνες πού στηρίζουν καί δένουν τήν ὅλη οἰκοδομή.

Τό Συμβούλιο τῶν τακτικῶν μελῶν, ἀπό τούς ὁποίους ἐκλέγεται τό Διοικητικό Συμβούλιο, ἐπειδή θά ἀποτελεῖται ἀπό ἀνθρώπους βουλῆς καί συνέσεως καί θά εἶναι ἰσοβίως τακτικά μέλη, ἐκτός ἀσθενείας, θανάτου ἤ παύσεως, θά ἐξασφαλίζη τήν σταθερότητα καί τό ἀπαρέγκλιτο ἀπό τό πνεῦμα τοῦ Σωματείου καί ἀπό τίς διατάξεις τοῦ καταστατικοῦ.

Μιά ἄλλη μεγάλη δυσκολία, ὅπως φάνηκε σέ προηγούμενες συναντήσεις καί παρ’ ὀλίγον νά ματαιώση τήν προσπάθειά μας, εἶναι ἡ μεταξύ μας συνεργασία. Γιά νά ἀποφευχθοῦν ἀνωφελεῖς συζητήσεις καί διαμάχες γιά ἐπουσιώδη θέματα εἶναι ἀπαραίτητο ὁ καθένας νά σέβεται τήν γνώμη τοῦ ἄλλου. Νά μήν θέλουμε νά ἐπιβάλλουμε τήν ἄποψή μας ὅσο σωστή καί ἄν τήν θεωροῦμε. Ἐπιζητοῦμε βέβαια τήν γνώμη ὅλων τῶν μελῶν. Οἱ πολλοί βλέπουν καλύτερα καί πιό ὁλοκληρωμένα τά πράγματα. Παρακαλεῖσθε νά καταθέτετε ἁπλᾶ τήν γνώμη σας καί θά ἀξιολογεῖται ἀπό τό Διοικητικό Συμβούλιο.

Μᾶς συγκινεῖ τό γεγονός ὅτι θυσιάζετε τίς προσωπικές σας καί οἰκογενειακές σας ὑποχρεώσεις γιά νά ἀσχοληθεῖτε μέ τό γενικότερο καλό. Σᾶς εὐχαριστοῦμε γιά τήν πρόθυμη συμμετοχή σας σ’ αὐτήν τήν προσπάθεια καί εὐχόμαστε καλή ἐπιτυχία. Ὁ Θεός πού βλέπει τόν πόνο, τήν εἰλικρίνεια καί τήν ἀνησυχία ὅλων μας νά μᾶς ὁδηγήση νά κάνομε τό θέλημά Του καί ὅ,τι γίνει νά εἶναι γιά τό καλό τοῦ Γένους μας καί τήν δόξαν Του. Ἀμήν.